अति पापी, दुष्ट लोकांवर देवी लक्ष्मीची कृपा अधिक का असते?. वास्तव्य दर्शी उदाहरण.💖
भगवान शंकर म्हणतात देवी पार्वती, तुझ्या प्रश्नांचे समाधानही आमच्या या प्रवासात दडलेले आहे. देवी पार्वती आणि भगवान शिव यांनी आपला वेश बदलून गरीब ब्राह्मण आणि ब्राह्मणाचा वेश धारण केला आणि जंगलाच्या वाटेने निघाले. चालत असताना त्यांना वाटेत एका कापलेल्या झाडाची मुळे सापडली, ज्याचा थोडासा भाग पृथ्वीच्या वर होता आणि तुम्हाला माहित आहे की जेव्हा झाड मुळाजवळ तोडले जाते तेव्हा त्याचा थोडासा भाग बाहेर राहतो. तो थोडा गडद झाला होता. भगवान शिव माता पार्वतीसोबत फिरत होते. अंधारामुळे भगवान शंकरांना तो दिसत नव्हता आणि भगवान शंकराच्या पायाला तो मूळाचा घाव बसला आणि भगवान भोलेनाथ पुढे पडले. जेव्हा भगवान भोलेनाथ जमिनीवर पडले आणि त्यांच्या पायातून रक्त वाहू लागले तेव्हा हे पाहून माता पार्वती घाबरली. पार्वतीने पटकन तिच्या साडीतून पदराचा तुकडा फाडला आणि तो भगवान शंकराच्या पायावर बांधायला सुरुवात केली. जेव्हा माता पार्वतीने कापडाची पट्टी बांधली आणि भगवान महादेव त्या खोडाकडे बघत उभे राहिले तेव्हा ती म्हणाली, हे तुटलेल्या झाडाच्या खोडा, तू खूप मोठा झालास. जर तुझी उंची या जंगलातील सर्व झाडांपेक्षा उंच झाली तर तुझे सौंदर्य सर्व झाडांपेक्षा अप्रतिम होईल. तुला झाडांमध्ये सर्वात मोठे झाड म्हणतील.
झाडाच्या तुटलेल्या मुळाला शाप देण्याऐवजी भगवान शिवाने त्याला आशीर्वाद दिला.अन् माता पार्वती खूप दुखी झाली...
भगवान शंकराच्या या वागण्याने माता पार्वती खूप दुखी झाली. जेव्हा माता पार्वती स्वतःला थांबवू शकली नाही,ती भगवान महादेवांना म्हणू लागली, हे भगवान, तुमची लीला देखील खूप विचित्र आहे. ज्याने तुला दुखावले, तुमच्या पायातून किती रक्त वाहत आहे ते बघा, तुम्ही ज्याच्या मुळापासून अडखळलात आणि त्या झाडाच्या मुळाला तुम्ही एवढा मोठा होण्याचा वरदान दिला. तुमची लीली मला कळली नाही, याचे कारण काय?
वेळ आल्यावर समजेल..
देवी पार्वतीला अत्यंत व्यथित झालेले पाहून भगवान शिव म्हणाले, हे पार्वती, वेळ आल्यावर तुला याचे उत्तरही आपोआपच मिळेल. आता तुम्ही कैलास पर्वतावर जा. अशा प्रकारे, जगाचा दौरा केल्यानंतर, माता पार्वती आणि भगवान शिव कैलास पर्वतावर परत येतात आणि पुन्हा त्यांच्या धार्मिक चर्चेत व्यस्त होतात. परंतु देवाने असे का केले या प्रश्नाचे उत्तर वारंवार न मिळाल्याने माता पार्वती मनातून अस्वस्थ झाली होती. त्याच्या मनात तीच गोष्ट पुन्हा पुन्हा घुमत होती. ती म्हणू लागली, हे परमेश्वरा, मला सांगा की जगातील पापी लोक, अहंकारी, दुष्ट प्रवृत्ती असलेले, श्रीमंतीचे जीवन का जगतात? दुष्ट लोक अधिक समृद्ध का असतात? तेव्हा भगवान शंकर पुन्हा पार्वतीला म्हणाले की पार्वती जी, तुम्हाला या प्रश्नाचे उत्तर वेळेनुसार मिळेल, कृपया वेळ येईपर्यंत थांबा.
झाडाला गर्व येऊ लागला..
त्यावेळी काय होते की भगवान शंकरांनी तुटलेल्या झाडाला विशाल होण्यासाठी वरदान दिले होते, आता ते तुटले आणि विशाल वृक्षाच्या रूपात उभे राहिले. खोडातून एक कोंब फुटला आणि हळूहळू त्याने मोठ्या झाडाचे रूप धारण केले. ते झाड आता खूप मोठं झालं होतं आणि त्या जंगलात अजून झाडं होती. त्याची उंची त्या सर्व झाडांपेक्षा खूप जास्त होती. हळूहळू ते झाड लांबलचक, फांद्या आणि दाट सावलीचे होत गेले. त्याची सावली दूरवर पसरली होती. त्यामुळे झाडाला गर्व येऊ लागला. तो त्याच्यापेक्षा लहान सगळ्या झाडांवर हसायचा आणि त्यांची चेष्टा करायचा. त्यांनी आपले डोके नेहमी अभिमानाने उंच ठेवले होते. तो ना कोणासोबत राहायचा, ना कोणाला आपल्यापेक्षा श्रेष्ठ समजत असे.
खूप कमी लोक असे असतात...
तुम्हाला एक गोष्ट सांगणे आवश्यक आहे की, तो ज्या व्यक्तीसारखा आहे तो त्याचा स्वभाव कधीही सोडत नाही. दुष्ट माणूस कधीच दुष्टपणा सोडत नाही. पुष्कळ वेळा धन, पद आणि प्रतिष्ठा मिळाल्यावर काही लोकांचा गर्व येतो आणि ते तितक्याच लवकर नष्ट होतात हे देखील खरे आहे. एखाद्याला अचानक सत्ता आणि संपत्ती मिळाली तर तो नक्कीच नियंत्रणाबाहेर जाणे स्वाभाविक आहे. खूप कमी लोक असतात ज्यांना आपल्या श्रीमंतीच्या पदाचा अभिमान वाटत नाही.ते नेहमी परिस्थितीचा आज काळ आणि उद्या याचा विचार करून स्वतः सहित इतरांना सुखी करतात. आनंद वाटतात.त झाड इतके उद्धट झाले होते की..
ते झाड मोठे झाल्यावर त्या झाडाच्या लांबच लांब फांद्यांवर अनेक प्रकारचे पक्षी बसू इच्छित होते, पण ते झाड इतके उद्धट झाले होते की, जे पक्षी त्याच्या फांद्यावर बसायला यायचे, त्यांना घाबरवायचा, आणि म्हणायचा की हे पक्षी त्याचे सर्व सौंदर्य नष्ट करतील. ते माझ्यावर घरटे बांधतील, रात्रंदिवस माझ्यावर मारा करतील, त्यांच्या उपस्थितीमुळे मी अपवित्र होईन. त्याच्या नकारानंतरही पक्षी त्याच्यावर घरटी बांधू लागतात. त्यामुळे तो तीच फांदी खाली टाकायचा आणि तिची पाने पाडायचा.
अनेक वेळा त्याने पक्ष्यांची अंडी आणि पिल्ले खाली टाकली. यामुळे पक्षी खूप दुःखी झाले आणि त्यांनी मनातल्या मनात झाडाला शाप दिला. भगवान शंकरही त्या दुष्ट वृक्षाचे हे क्रौर्य पाहत होते. हळूहळू जेव्हा वसंत ऋतू येतो, झाड पूर्णपणे शरद ऋतूत येते आणि पुन्हा एकदा नवीन फांद्या आणि नवीन पाने धारण करते,वसंत ऋतुमध्ये झाड किती सुंदर बनते. स्वतःला बघून त्याचा अभिमान नाही, तर गर्व झाला होता, कारण त्या झाडापेक्षा संपूर्ण जंगलात एकही झाड सुंदर दिसत नव्हते. कारण भगवान शंकराने त्याला विशाल होण्याचे वरदान दिले होते.झाडाचा नाश झाला..
एके दिवशी, खूप जोरदार वादळ येते, वादळाचा वेग इतका होता की जंगलातील सर्व झाडे घाबरू लागली, पण ते झाड गर्वाने हसत उभे होते. त्यापेक्षा लहान झाडेही होती. ती झाडं एकत्र राहत असत आणि तो त्या जंगलात एकटाच उभा होता. त्याला त्याच्या विशालतेचा खूप अभिमान होता. त्याचा मोठा आकारच त्याच्यासाठी अडचणीचा ठरला. त्या जोरदार वादळातून तो स्वतःला वाचवू शकला नाही. जोरदार वादळाने ते झाड मुळासकट उखडून टाकले आणि किमान 100 क्विंटल माती मुळांना चिकटून वर आली.
जमिनीपासून पाच फूट अंतरावर गादी खोदत संपूर्ण झाड जमिनीवर पडले. त्याची वाढच त्याच्या नाशाचे कारण बनली. झाड जमिनीवरून उखडून जमिनीवर तोंड करून पडले.रस्त्यावर ते प्रचंड झाड उन्मळून पडले होते.
भगवान शंकर आणि माता पार्वती पुन्हा त्याच मार्गाने जगाच्या भ्रमणासाठी निघाले. माता पार्वतीला भगवान शंकराकडून त्यांच्या प्रश्नाचा अर्थ जाणून घ्यायचा होता, म्हणून माता पार्वतीने भगवान शंकरांना सांगितले की, मला समजत नाही की तुम्ही माझ्या प्रश्नाचे उत्तर कधी द्याल, तेव्हा भगवान शंकर म्हणाले, पार्वती जी, आपण मृत्युलोकात जाऊ या. आज फेरफटका मारायला जाऊया. असे म्हणत भगवान शिव आणि पार्वती यांच्याशी बोलत असताना भगवान शिव जंगलातून फिरू लागले. ज्या रस्त्यावर ते प्रचंड झाड उन्मळून पडले होते. भगवान शंकर आणि माता पार्वती एकाच ठिकाणी येतात तेव्हा ते झाड पडलेले पाहून ती भगवान शंकरांना म्हणाली, हे देवा, तुमची लीलाही किती विचित्र आहे, हे झाड किती मोठे आहे जंगलातील एकही झाड त्याच्याशी स्पर्धा करू शकत नाही. हे झाड सर्वात मोठे आणि सुंदर आहे. त्याची सावली किती सुंदर असेल कारण ती सर्वात दाट आहे. वादळाने किती वाईट केले की त्याने हे झाड मुळांसह उपटून पाडले.
तरीही झाडाने आपला अहंकार सोडला नव्हता..
अरे देवा, या गरीब झाडाकडे बघा, तो मुळापासून नष्ट झाला आहे. याचे कारण काय आहे, हे भगवान, तुम्ही या सुंदर वृक्षाला इतके कमी आयुष्य का दिले?, तुम्ही त्याचा नाश का केला?, मग भगवान शंकर माता पार्वतीला म्हणाले, हे पार्वती, तू सुद्धा खूप निष्पाप आहेस, हे नीट बघ. तेच तुटलेले झाड आहे जे आजपासून काही काळापूर्वी आम्ही फेरफटका मारण्यासाठी आलो होतो आणि तुला माहित असेल की या झाडाच्या खोडामुळे माझा पाय घसरला होता आणि माझ्या पायाला खूप रक्तस्त्राव झाला होता. मी जमीनीवर पडलो होतो. हे तेच झाड, तेच तोडले पण पार्वतीजी, या झाडाला मोठे होण्यासाठी आशीर्वाद दिला होता. महादेव म्हणतात, पार्वतीजी, जर मी त्या वेळी तो खोड उपटून टाकला असता, तर मला किती कष्ट करावे लागले असते. पण तो क्रूर, अत्याचारी आणि गर्विष्ठ होता, म्हणून त्याचा नाश करणे माझ्यासाठी आवश्यक झाले. हे पार्वती जी, म्हणूनच मी त्या झाडाला खूप मोठं होण्याचा आशीर्वाद दिला होता. म्हणूनच मी त्याला या जंगलात सर्वात मोठे बनण्यास सांगितले. हे देवी, तेच झाड आहे आणि या सर्व झाडांपेक्षा मोठे झाले आहे आणि जेव्हा ते मोठे झाले, तरीही त्यांनी आपला अहंकार सोडला नाही. त्याच्या उद्दामपणाने ही स्थिती आणली आहे.
अशा लोकांचा अहंकार त्यांच्याच अहंकाराने मारला जातो...
तो स्वतःला जंगलातील सर्व झाडांपेक्षा मोठा समजू लागला. त्याने पक्ष्यांना आपल्यावर बसू दिले नाही. प्रवाश्यांना सावली देण्याआधी तो पानेही झाडून टाकत होता, त्यामुळे हे झाड अतिशय अहंकारी आणि मोठे पापी होते. त्यांनी त्यांच्या आयुष्यात कोणतेही चांगले काम केले नाही आणि लक्षात ठेवा की जे लोक केवळ नावाने मोठे होतात, त्यांच्याकडून आनंद मिळत नाही. त्यांचे जीवन लोहाराच्या हातोड्यासारखे बनते, जो श्वास घेतो पण त्यात जीवनाचा पत्ता नाही. जे लोक झाडासारखे स्वभावाचे असतात, जे फक्त पोट वाढवण्यात व्यस्त असतात, जे इतरांना अपमानित करण्याचे काम करतात, गर्वाने कोणालाच काही मिळत नाहीत आणि ते लोक फक्त स्वतःकडे पाहतात, स्वतःच्या शरीरावर प्रेम करणारी माणसे असतात. त्यांच्यातील अहंकार त्यांच्याच अहंकाराने मारला जातो. म्हणून एकमेकांना सहकार्य करूनच निसर्ग,मनुष्य सुखी होऊ शकतो
म्हणून या पवित्र भूतलावर मानव म्हणून मिळालेले 'जीवन' सदा सर्वाकाळ आनंदी, परोपकारी, सत्य मार्गी, सहिष्णू, वृत्तीन स्वतः जगा आणि दुसऱ्याना जगवा आणि या अंनतनायक निसर्गाचा कायम आदर करा.तात्पर्य - आजच्या घडीला आपण अशी कितीतरी माणसं पाहतो कि जी वाममार्गे अफाट संपत्ती कमवून काही वेळेला त्याच्या पापाची वेळ आली कि सर्वं संपत्ती काडीमोल होऊन ते स्वतःसहित या जगातून नाहीसे होतात.
-------------------------------------------------------------@श्री हरिश्चंद्र सखुबाई कृष्णा हरड मोबाईल नं 7066879332 कृपया लेख आवडल्यास प्रतिक्रिया व कंमेंट देण्यास विसरू नका 😊🙏
Comments
Post a Comment